Είναι και οι δύο μάνες. Και τώρα ξαφνικά, βρέθηκαν σε αντίθετες κοινωνικές παρατάξεις.

Ενα είναι βέβαιο, ότι όσα και αν τις χωρίζουν, πονούν το ίδιο για τα παιδιά τους.

Η πρώτη από αριστερά, η Κυριακή Τσολερίδου, κατάφερε με ένα απλό χαρτόνι, που είχε πάνω του,προχειρογραμμένο το μήνυμα της, αλλά κυρίως με τη προσωπική της ιστορία ζωής και τον αγώνα επιβίωσης που καθημερινά διεξάγει, να δώσει μία πιο ισορροπημένη διάσταση στην πασίγνωστη πλέον ιστορία.
Γιατί όταν είσαι πολύτεκνη μητέρα τεσσάρων παιδιών, ο άντρας σου είναι αγρότης και εσύ δουλεύεις καθημερινά ως επαγγελματίας οδηγός
μεταφέροντας τη τέφρα από τα λιγνιτο-ορυχεία, έχεις κάθε δικαίωμα να μιλάς και να γράφεις ότι <<Και οι αστυνομικοί έχουν μάνες>>, αφού ο μεγάλος γιός σου, ένιωσε πανευτυχής όπως όλοι σας, που προσλήφθηκε στην αστυνομία με τον ιλιγγιώδη , σε χρήματα, μισθό των 700 ευρώ το μήνα.
Να πώ,τώρα μια σκέψη μου;
Μήπως αντί άλλης ποινής ,καλό θα ήταν, οι <<αναρχικοί>> κατά κραυγάζουσα δήλωση τους μετά φτυσίματος, σε κάμερες και κοινό, να προσφέρουν κοινωνική εργασία, όμοια με αυτή που καθημερινά προσφέρει η κ. Τσολερίδου,στό σπίτι της, στο φορτηγάκι της και στο διάβασμα και μεγάλωμα, τών παιδιών της;
Ίσως έτσι κατανοήσουν ότι μπορείς να είσαι αγωνιστής αληθινός, χωρίς να πληρώνουν οι γονείς σου ή οι τράπεζες το χαρτζηλίκι σου.

Ας εργαστούν για λίγο έστω,καθημερινά, χωρίς Κυριακές και γιορτές, χωρίς διακοπές σε Μύκονο-μπλούζ, χωρίς να διαμένουν, στα αθηναικά βόρεια προάστεια αλλά στο χωριό  Αγιος Δημήτριος, δίπλα στις εξορύξεις του λιγνίτη, όπως η. κ. Τσολερίδου, ίσως τότε θα καταλάβουν τι και ποιός είναι πραγματικά ο αγώνας ζωής.
Για τη δεύτερη κυρία (δεξιά φωτό) ένα μόνο έχω να πω και να γράψω.
Κατανοώ τον μητρικό της πόνο, όταν βλέπει μωλωπισμένο το πρόσωπο του παιδιού της, αλλά δεν κατανοώ το ίδιο εύκολα, τη δήλωση ότι <<όλοι στην οικογένεια είμαστε αναρχικοί>> του ανδρός της, ούτε βέβαια τις απειλές του για <<βεντέττα>>.
Γιατί τότε, μώλωπες σώματος και ψυχής είναι αναμενόμενοι.
Εξάλλου ποτέ ο Μπακούνιν, δεν έγραψε ότι ο πόλεμος και η αναρχία θα είναι αναίμακτες, για τους αναρχικούς. Κρύβουν τον ίδιο πόνο και αίμα και γιά τις δύο πλευρές και για αυτούς που επιτίθενται και για αυτούς που αμύνονται.
Υ.Γ. Παρόλο που είμαι εκ πεποιθήσεως με το μέρος του νόμου θάθελα να στιγματίσω τη <<γλώσσα του σώματος>> του υπευθύνου της ΕΛΑΣ που έκανε χτές τις τηλεοπτικές δηλώσεις.
 
Αν ό ίδιος ήταν τόσο προβληματισμένος και κόμπιαζε σε κάθε του λέξη, τότε δύο πράγματα συμβαίνουν.
Ή δεν πίστευε ότι είναι αληθινά τα όσα δήλωνε, ή ήταν τόσο εξοργισμένος με τις κατηγορίες που  τους είχαν εκτοξευθεί από παντού, που και πάλι έχανε και την ψυχραιμία του αλλά και την <<έξωθεν >καλή μαρτυρία αυτών που τόν άκουγαν.
 

Ήμασταν δυό,   ήμασταν  τρείς, γίναμε  χίλιοι εικοσιτρείς (παρά έναν ή μία) και το χαιρόμαστε και το γιορτάζουμε <<κλέβοντας>. και το πασίγνωστο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη.

Αγαπητοί φίλοι
Κάθε ηλικίας και φύλου, μπορεί να μην γνωριζόμαστε όλοι προσωπικά εδώ και λίγα ή περισσότερα χρόνια, αλλά μέσω του παγκόσμιου ιστού, μπορούμε να μοιραζόμαστε κάθε μέρα, σκέψεις και αγωνίες, χαρές (έστω και ελάχιστες) αλλά και λύπες,δυστυχώς πολύ περισσότερες.

Χτές διάβασα ένα απόφθεγμα που μου άρεσε και το γράφω και εγώ πιό κάτω, γιατί είναι σημαντικό να το σκεφτόμαστε, όποτε μπορούμε και το μυαλό μας , είναι καθαρό από τις καθημερινές πολυποίκιλλες και πολυδιάστατες έννοιες και φροντίδες.
Λέει λοιπόν ο γνωστός Ρώσος συγγραφέας Αντρέι Πλατόνωφ.
<<Ο άνθρωπος στη προσπάθεια του να καλυτερεύσει τον κόσμο, ξέχασε ότι πρέπει πρώτα να καλυτερεύσει τον εαυτό του>> 
Πιστεύω ότι είναι από τα πιό απλά αλλά και από τα πιό ουσιώδη μηνύματα που μπορούμε να περάσουμε ως <<αγαπημένα>> στη σκέψη μας, για να μιλήσουμε και  στη μοντέρνα κομπιουτερική διάλεκτο.
Αλλά φίλοι μου, τι ήταν πάλι και τούτο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο και μάλιστα ήταν στις ειδήσεις όλη τη μέρα.
Έξη στους δέκα χρήστες , δηλαδή το 60%, των <<φίλων>> στο  Facebook,αρχίζουν και κάνουν διαλείμματα και μάλιστα μακρόχρονα, από τη χρήση του.
Κάτι σαν  αυτό-cyber-απεξάρτηση να πούμε;

Ευτυχώς που αυτό το μπλόγκ, δεν κινδυνεύει (ακόμα τουλάχιστον) από υπερκατανάλωση στη παρουσίαση του.
Είναι γεγονός ότι έχει γίνει μία αγαπημένη καθημερινή συνήθεια, αλλά ως εκεί.
Υπάρχουν και άλλα πράγματα στην αληθινή ζωή που πρέπει να γευόμαστε και να μήν περικλείσουμε εαυτούς και αλλήλους, μόνον στη  virtual reality. ΄Εχω άδικο;
Λοιπόν, γειά σας, για σήμερα, και θα μοιραστούμε και πάλι προσωπικές σκέψεις,όταν θα φτάσουμε, στους 2023 φίλους και αναγνώστες, μέχρι τότε έχουμε για να σχολιάζουμε τη καφτή πραγματικότητα, και την ασταμάτητη ροή των πολιτικών αλλά και πολιτιστικών γεγονότων, όπως κάνουμε κάθε  μέρα. 

Νάτα μας, Νάτα μας , χάθηκε πλέον ο απαιτούμενος σεβασμός. Ίσα και όμοια τα <<Μωρά>> και οι <<Πυρηνούχοι>> νέοι Προμηθείς, , όπως τους ονομάζω αφού και αυτοί φωτιές φέρνουν.

 Ε !!!!!  δεν το νομίζω ...............

Και το θέμα δεν είναι βέβαια άν το νομίζω εγώ, αλλά το τι νομίζουν οι φυλακισμένοι Πυρηνούχοι γι΄αυτό και αυθωρεί και παραχρήμα, εξέδοσαν ανακοίνωση μέσα από τη φυλάκη, που ξεκαθαρίζει τα πράγματα, και δηλώνουν ότι τα <<μωρά>> δεν έχουν καμμία σχέση μαζί τους..

Υπονοώντας βέβαια ότι είναι πολλά=πολλά σκαλιά ακόμα που θα πρέπει οι δεύτεροι, να ανεβούν, στην αναρχική -εξτρεμιστική κλίμακα μέχρι να τους φτάσουν.

 

Μου θύμισαν τη πολύ σωστή παροιμία του λαού μας που λέει: <<Και η μυλωνού τον άνδρα της με τους πραματευτάδες>>, όπου, όπως όλοι μας καταλαβαίνουμε ο ταλαίπωρος μυλωνάς, επ΄ουδενί δεν μπορεί να είναι στην ίδια κοινωνική τάξη με ένα πολυταξιδευμένο, από χωριό σε χωριό, πραματευτή.

 

Γι΄αυτό παιδί μου, σου λέω, σαν να χάθηκε ο προσήκων σεβασμός στους Κάπο, της ελληνικής τρομοκρατίας.

 

Μου έφερε μάλιστα έντονα στο μυαλό μου,η πυρηνοανακοίνωση, ένα σημείο από το τελευταίο μου μυθιστόρημα <<Η ΑΠΑΓΩΓΗ>> όπου μία φέρελπις τρομοκράτης ή τρομοκράτισα, (πως είναι ο πιο σωστός προσδιορισμός, άραγε;) <<μαγεμένη>> από την επιτυχία  της απόδρασης του αρχιτρομοκράτη Ανδρέα Μπάαντερ, της διαβόητης Ομάδας RAF- Μάινχοφ-Μπάαντερ, και μετέπειτα κρατουμένων και οικειοθελώς <<αυτοκτηνησάντων>> στα λευκά κελιά αν ενθυμείσθε το θέμα.

Πίσω στο μυθιστόρημα μου,η δική μου φανταστική πάντως <<αντάρτισα των πόλεων>>  λέγει λοιπόν, στον αγαπημένο της:

<<Πρέπει να κάνουμε και εμείς κάποια πολύ σπουδαία και   μεγάλη τρομοκρατική πράξη, ώστε να μας ακούσουν οι σύντροφοι εκεί,στη Γερμανία να μας εκτιμήσουν για τις ικανότητες μας και ίσως σιγά=σιγά να μας δεχτούν στην Ομάδα τους>>

Να λοιπόν που οι μυθιστορηματικοί ήρωες έχουν μεγαλύτερο σεβασμό στους παλαιότερους και πλέον μπαρουτοκαπνισμένους <<πολεμιστές> όπως  τους αποκαλεί,η μαμά των Βορείων προαστείων (Αθηνών φυσικά), του ενός από τους συλληφθέντες. Η ονομασία της δεν είναι δική μου, την αντιγράφω από το ομότιτλο ημι-αυτοβιογραφικό βιβλίο της.

 

Υ.Γ. Εξίσου ατυχή θα θεώρησαν οι Πυρηνούχοι και τη πατρική δήλωση, ότι τα <<παιδιά>>τα όπλα τα είχαν μόνο για το θεαθήναι αφού δεν ξέρουν καν να τα χρησιμοποιούν.

  Κι΄ύστερα σου λένε ισότιμα μέλη με τους <<άνωθεν>> γίνεται που δεν γίνεται;.

 

 

 

 

Η φωτό είναι από την εφημερίδα <<ΕΘΝΟΣ>>

Και τώρα τι κάνουμε;
Ε!! λέω μετά από τους αληθινούς μώλωπες, που βλέπουμε  στη φωτό στο πρόσωπο,του συλληφθέντος, μετά από την επιτυχία αλλά και το <<αυτογκόλ>> της ΕΛΑΣ, μετά από τις δηλώσεις του πατέρα ενός από τους τέσσερις συλληφθέντες, ότι όλη η οικογένεια του είναι αναρχική και ότι τα όπλα τα είχαν τα <<παιδιά>> κυριολεκτικά παιδιά  τουλάχιστον στην ηλικία
μόνο για να τα βλέπουν οι ληστευόμενοι και να φοβούνται, νομίζω ότι ένας χιουμοριστικός διάλογος είναι απαραίτητος, για να παλαντζάρουμε λιγάκι τις καταστάσεις, στο μυαλό μας .
Να μην παραλείψω να αναφέρω εδώ και τη τηλεοπτική δήλωση της μητέρας του νεαρότερου από τα <<παιδιά>> (που ας μην ξεχνάμε ότι έχουν συλληφθεί για απόπειρα ληστείας με καλάσνικοφ στα χέρια τους) ότι:<< είναι υπερήφανη για το γιό της γιατί πολεμά τη σάπια κοινωνία>> .
Προσωπική μου άποψη, υπάρχουν και καλύτεροι τρόποι <<πολέμου>> από τις ληστείες.

Είναι βέβαια ένα  φανταστικός διάλογος (προς το παρόν τουλάχιστον).

-Τάκ, τάκ, χτύπημα στη πόρτα.
-Τί θέλετε παιδιά, ρωτά η νοικοκυρά που την ανοίγει.
-Κυρία είμαστε οι ληστές της περιοχής σας και πολύ σας παρακαλούμε
 να συνδράμετε τον αγώνα μας, γιατί έχουμε μείνει εντελώς από σφαίρες.
-Παιδιά σφαίρες δεν έχω, αλλά αν θέλετε  έχω άδεια μπουκάλια και λίγη βενζίνη για τίς Μολότωφ σας.
-Τέλος πάντων, δώστε μας έστω κι΄ αυτά σε ανάγκη μας βρίσκετε.
-Ποιά τράπεζα έχετε στο πρόγραμμα να ληστεύσετε, αύριο;
-Αυτήν που είναι απέναντι σας.
-Καλέ δεν μπορείτε να πάτε πρώτα στην επόμενη οδό, λίγο πιό πάνω; γιατί αύριο θα πλύνω τα μπαλκόνια και μη μου τα γεμίσετε με κάπνες, από τις μολότωφ.
-Παιδιά, γίνεται να ξεκινήσουμε πρώτα από εκεί που μας λέει, η κυρία;
-Έλα, ας το κάνουμε το χατήρι της γυναίκας.
-Εντάξει, μαντάμ.
-Μπράβο, βρε παιδιά και για τη συνεργασία μας και τη καλή σας διάθεση, μαζί με τα άλλα θα σας δώσω και ένα γεμιστήρα από το όπλο του γιού μου και σόρρυ που δεν είναι εντελώς γεμάτος.
-Βρέ μάζευε κι΄ας είναι και ρώγες, παρντον σφαίρες ήθελα να πώ.
=Μπράβο αγόρι μου,που είσαι οικονόμος.

-Τσάο-τσάο της λένε και φεύγουν.
=Μπράβο σας,  και πάλι ,γιατί  όλοι είστε νέοι και δυναμικοί καί θα πάτε μπροστά, τους φωνάζει καθώς απομακρύνονται.

Όταν απειλούμε να σβήσουμε τον ήλιο τότε θα βρεθούμε σε ζοφερές καταστάσεις, γιατί ο φανατισμός οδηγεί στον όλεθρο.

Τούς χτύπησε ή όχι ή αστυνομία και άν ναί ήταν σε νόμιμη συμπλοκή ή όχι;
Γιά το θέμα αυτό, από σήμερα γίνονται διάφορες 
ηλεκτρονικές ψηφοφορίες μέ το 48% αυτών που απαντούν( μέχρι στιγμής,) να βρίσκει τις μεθόδους των διωκτικών αρχών <<ενδεδειγμένες>> αλλά και το 37% να τις βρίσκει <<απαράδεκτες>>.
Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι το διαδίκτυο το χειρίζονται κατά 95% νέα άτομα και μόλις ένα 5% έχει χρήστες μέσης ηλικίας.
Για όλους όμως αυτούς, δηλαδή για το 100% των χρηστών, εγώ θα γράψω τη τελευταία φράση από το εξαίρετο και αντικειμενικό ρεπορτάζ της Μαρίας Ριτζαλέου, στο ΕΘΝΟΣ, που είναι η δημόσια απειλητική κραυγή του  ενός από τους συλληφθέντες.

<<Μπάτσοι, δικαστές ,πολιτικοί, δεν έχετε λόγο να κοιμάστε ήσυχοι, χάσαμε μια μάχη, όχι τον πόλεμο>>

Μήπως θα πρέπει να γίνει ψηφοφορία και για το ψυχολογικό κίνητρο που προκαλεί αυτή την απειλή;

Και εννοώ απλά και μόνο να καταλάβουμε από πού  και πώςγέμισε με τόση τυφλή οργή, η ψυχή και το μυαλό ενός νέου παιδιού, που είχε βραβευτεί ώς αριστεύσας σπουδαστής, που είχε κάνει πρωτοποριακές μελέτες, ελάχιστα χρόνια πρίν, που μεγάλωσε με αγάπη σε μια κανονική οικογένεια η οποία είχε  μουσική και πολιτιστική παιδεία, υψηλού επιπέδου.

Αυτό εννοώ, και αυτό πρέπει πρωτίστως να ψάξουμε και να μην <<χαθούμε>> σε απόψεις που διίστανται, για το άν δίκαια ή άδικα είναι μωλωπισμένο το πρόσωπο του συλληφθέντος .  
Κι΄αυτό επειδή η τρομοκρατία ως κοινωνιολογικό φαινόμενο, αυξάνεται με ραγδαίο και γεωμετρικό ρυθμό, στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης και της οικονομικής ανέχειας.
( Παράμετροι οι οποίες όμως σε τίποτα δεν προβλημάτισαν την οικογένεια του μαινόμενου και  μόλις 24 χρόνων κραυγάζοντος νεαρού, ούτε στο τρόπο της ζωής του ούτε στο επίπεδο των σπουδών του, Εξάλλου ούτε ως άνεργος ή άστεγος έζησε, μόνον σαν κυνηγημένος, γεγονός που και πάλι έχει μια χροιά αποζητούμενου κινδύνου.
Έχω αναπτύξει μία περίεργη θεωρία και θα τη γράψω,γιατί δυστυχώς τα συνεχή κρούσματα την επιβεβαιώνουν.
Πιατεύω ότι καθοριστικό ρόλο παίζουν όλα αυτά το σίριαλ και τα φίλμ με της αλεπάλληλες σκηνές καταιγιστικής και ωμής βίας,που συνεχώς βλέπουμε, αλλά και τα βιντεο-παιχνίδια που τις ίδιες εξολοθρεύσεις και σκοτωμούς, αναπαράγουν, για να <<ανεβούν>> τα παιδιά από το ένα επίπεδο στο επόμενο.
Όλα αυτά προβαλόμενα, σε καθημερινή επανάληψη ( κάτι σαν πλύση εγκεφάλου) έχουν αφήσει τη νεολαία με την αίσθηση, ότι μία κανονική ζωή όσο και επιτυχής και άν είναι, δεν θα εκτονώσει ποτέ την ανεξέλεγκτη ποσότητα της αδρεναλίνης που συσσωρεύεται μέσα στα νεανικά στήθη τους , ενώ οι πυρήνες της φωτιάς, οι <<ηρωικές>> για αυτούς ληστείες, μπορούν να το κάνουν και μαζί να τους κάνουν να νιώσουν ζωντανοί και ανίκητοι, έστω και μόνο την ώρα του σχεδιασμού και της πράξης, έστω ακόμα και άν έτσι με τά γυμνά τους δάκτυλα τελικά <<σβήσουν>>  κάποια στιγμή τον ήλιο.

 

 

<<Ερήμωσε>> και δεν υπερβάλω η σκέψη μου, βλέποντας τα πρόσωπα των τεσσάρων εικοσάρηδων, ληστών-αναρχικών-ανταρτών των πόλεων.

 

Είναι αλήθεια ότι χιουμοριστικό υπολόγιζα να γράψω το σημερινό χρονογράφημα στο μπλόγκ μου, αλλά τέσσερα νεαρά, σχεδόν παιδικά πρόσωπα, μου χάλασαν τα σχέδια, μα πιό πολύ χάλασαν και  ειλικρινά και κυριολεκτικά ερήμωσαν τον ψυχικό μου κόσμο, όταν διάβασα τις ομολογίες που για εκείνους αποτελούν<< κοινωνικές καταγγελίες>>, που συνοδεύουν τη σύλληψη τους.

 

<<Τιμή τους>> και μάλιστα μεγάλη θεωρούν ότι είναι μέλη στο διαβόητο <<αντάρτικο της πόλης>> όμως η μάνα του ενός,

γιατρός(το τονίζω γιατί σημαίνει άνθρωπο και μορφωμένο και αφιερωμένο στην ανακούφιση του πόνου του συναθρώπου) αυτή τη στιγμή όπως όλες οι μάνες, μέσα στην αγωνία της για τη πράξη του, προσπαθεί να βρεί παρηγοριά στη περίφημη σκέψη-καραμέλα <<νεανικές τρέλλες>> και ταυτόχρονα πονά και υποφέρει, αφάνταστα, πολύ περισσότερο από το παιδί της.

Πονάει στο νου  και στη ψυχή της,για την πράξη του, αλλά πονά και στη καρδιά της, γιατί αντίκρυσε μώλωπες  στο σώμα του παιδιού της, μώλωπες, που τραυματίζουν πιό βαθιά το δικό της κορμί  από ότι το εφηβικό σώμα, εκείνου που δηλώνει <<τιμημένος>> αντάρτης τών πόλεων,  συντρίβοντας την με τη κάθε του λέξη.

Διάβασα επίσης με απορία, γιατί δεν είχε πάρει δημοσιότητα και παρόλη τη συνεχή ενασχόληση μου με το τύπο και έντυπο και ηλεκτρονικό, δεν το είχα διαβάσει, ότι εδώ στη Θεσσαλονίκη στη Β΄Φοιτητική Εστία, παρουσιάστηκε  ένα βιβλίο-εγχειρίδιο του αναρχικού , που περιγράφει παραστατικά και με σκίτσα , όχι μόνο τις μέλλουσες εκφοβιστικές βομβιστικές επιθέσεις, η τις ληστείες που προγραμματίζουν να κάνουν, αλλά ακόμα (και αυτό με σκίτσο) πώς πυροβολείς αστυνομικούς ή άλλους ανύποπτους πολίτες, που θα βρεθούν στο δρόμο σου και θα θελήσουν να σε εμποδίσουν, όπως ήδη έγινε στη ληστεία της Πάρου πέρσι το καλοκαίρι.

Και όλα αυτά πού;

Μέσα στο χώρο που υποτίθεται ότι καλλιεργείται η παιδεία.

Και όλα αυτά από ποιούς;

Από παιδιά, αριστούχα, αφού καταφέρνουν και  περνούν με άνεση τη πόρτα δύσκολων σχολών των ελληνικών πανεπιστημίων, κάνουν πρώτοτυπες διατριβές πάνω σε θέματα όπως η οικολογία (τι πιό ειρηνικός τομέας από αυτόν) και μετά, ή και ταυτόχρονα μετατρέπουν τους εαυτούς τους σε <<τοξοβόλους>> φορώντας ένα χαριτωμένο πλεκτό εθνίκ σκουφάκι  στο νεανικό τους κεφαλάκι αλλά και μια αποκρουστική αντιασφυξιογόνο μάσκα  στο πρόσωπο τους.

Νομιζω ότι αυτή η αντιφατική εικόνα του διαδηλωτή-αναρχικού-αντάρτη των πόλεων, μιλά καλύτερα από χιλιάδες λόγια μέσα μας και μας ρώτα με μιά απαίσια στριγγή κραυγή.

Κοινωνία και γονείς τι δεν κάνατε σωστά; 

Γιατί δεν μπορεί όλα αυτά τα πανέξυπνα παιδιά,γεννημένα και μεγαλωμένα από σωστές οικογένειες να είναι ψυχικά  ασθενή.

 

Λοιπόν άς εντοπίσουμε παραλείψεις και λάθη και ας τα διορθώσουμε όσα καλύτερα μπορούμε και κυρίως όσο πιο γρήγορα γίνεται.

ΑΓΡΙΑ  ΠΑΙΔΙΑ και άλλες ιστορίες

Μικρά διηγήματα του Παναγιώτη  Ιωσηφέλη

σε μία πρωτοποριακή έκδοση από το ΚΑΠΑΝΙ

 

Τρία ταλαντούχα και όμορφα νέα παιδιά, ο συγγραφέας, Παναγιώτης Ιωσηφέλης, ο δημιουργός των εκδόσεων ΚΑΠΑΝΙ,Χρήστος Γούσιος και ο σκηνοθέτης  Χρήστος Νικολέρης ,παρουσίασαν χτές το βράδυ, στην εξαιρετικής  αισθητικής νέα αίθουσα λόγου και τέχνης <<Το Ρώ>> στην οδό Ρωμανού, απέναντι από τον Λευκό Πύργο,το ομώνυμο βιβλίο που περιέχει τη συλλογή 38 μικρών σε έκταση διηγημάτων,αλλά πλούσιων σε λογοτεχνικό τάλαντο και έμπνευση και τα οποία αποτέλεσαν (ένα μέρος τους) τη βάση για τα σενάρια της τηλεοπτικής σειράς, με τον ίδιο τίτλο, που πρόβαλε το κανάλι MEGA. 

 

Ήταν μία κυριολεκτικά πλουραλιστική παρουσίαση αφού τα είχε όλα.Ξεκινώντας από πολλά τεύχη, του γνωστού και καταξιωμένου περιοδικού <<Παράλλαξη>> όπου είχαν πρωτοδημοσιευτεί, πολλά από τα διηγήματα,μετά ένα βίντεο που παρουσίαζε σκηνές από τη τηλεοπτική σειρά <<Άγρια  Παιδιά>> που δυστυχώς δεν είχα τη τύχη να την παρακολουθήσω όταν είχε προβληθεί πρίν λίγα χρόνια και τέλος είχε ως κορωνίδα, ένα ενδιαφέροντα διάλογο, από τους τρείς ομιλητές, για τη μετουσίωση του λόγου σε γραπτό κείμενο και από εκεί σε μία έκδοση που το ξαναγράφω και το τονίζω, θα αποτελέσει ορόσημο τόσο για την αισθητική της όσο και τη πρωτοποριακή σύλληψη της δημιουργίας της από το ΚΑΠΑΝΙGRAPHIX. 

Οφείλω να σημειώσω εδώ,επίσης, ότι η φιλολογική επιμέλεια των κειμένων, είναι έργο του Αλέξανδρου Αλεξίου και της Αρετής Θεοδωρίδου

Όλα αυτή η αισθητική και λογοτεχνική απόλαυση έγινε  χτές το βράδυ αφήνοντας μας με μια πλούσια <<γεύση>> αληθινής και κυρίως νεανικής κουλτούρας .

 

Σήμερα, όμως με περίμενε μιά απόλαυση που δεν είχα υπολογίσει το μέγεθος της, ούτε ότι θα διάβαζα κείμενα τόσο μεστά και ενδιαφέροντα ικανά να με κρατήσουν για ώρες <<αιχμάλωτη>>τους μέχρι να φτάσω στο τελευταίο.

Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει όλο και πιό σπάνια και μόνο όταν έχεις τη τύχη, να διαβάσεις κείμενα που είναι αληθινά διαμάντια γραπτού λόγου και επιτρέψτε μου να πώ, ότι αυτό το γράφω <<μετά λόγου γνώσεως>> θητεύοντας, επαγγελματικά σε εφημερίδες και περιοδικά της πόλης μας και των Αθηνών εδώ και χρόνια.

Δυστυχώς η ομορφιά της έκδοσης με τα διάτρητα γράμματα του τίτλου, που χρωματίζονται από το δεύτερο εξώφυλλο, κάτω από το πρώτο, δεν μπόρεσε να αποδοθεί χρωματικά όπως έπρεπε και για αυτό με λύπη μου αναγκαστικά παραλείπω από αυτό το κείμενο, τη φωτογραφία του βιβλίου.

Αξίζει όμως να το πιάσετε στα χέρια σας, να το θαυμάσετε και μετά να το διαβάσετε (έστω και όχι απνευστί) όπως το διάβασα εγώ, γιατί αποτελεί μια πνευματική όαση στην άγονη έρημο, της κρίσης και των ζοφερών καιρών που ζούμε.

Υ.Γ. Αναρωτήθηκα γιατί  κείμενα τόσο τρυφερά ρεαλιστικά, ονομάστηκαν <<Άγρια Παιδιά>>. Κατέληξα στην εντύπωση, ότι θα απηχούσαν ίσως χρονολογικά τα πρώτα από αυτά, όπως   << Ελευθερία ή (θάνατος) -Εφτά εσπρέσσο και ένα γκάζι - και πάνω από όλα το ομότιτλο Άγρια Παιδιά της σελ. 28>>
Άραγε το κατάλαβα σωστά;
Δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι  μετά από καιρό, σκέφτηκα και προβληματίστηκα για κάτι πιό ωραίο από τα καθημερινά αλεπάλληλα χαράτσια, και αυτό λέει πολλά. Πάρα πολλά.